شاعر از كوچه ي مهتاب گذشت.
ليك شعري نسرود...
نه كه معشوق نداشت.... نه كه سرگشته نبود...
سالها بود دگر كوچه ي مهتاب ، خيابان شده بود...

!پ.ن:گاهی واسه جبران اشتباه هم دیر میشه

وقتی که تو نيستی
من حزن هزار آسمان بی اردیبهشت را
گريه میکنم.

فنجانی قهوه در سايه های پسين،
عاشق شدن در دیماه،
مردن به وقت شهريور.
وقتی که تو نيستی
هزار کودک گمشده در نهان من
لایلای مادرانه ی ترا میطلبند.

درها بسته و کوچه ها مغمومند.
چشم کدام خسته از آواز من
خواهد گريست؟

روزی بزرگ شده ای, که اولین لبخند واقعی را به خودت بزنی

با من بیا تا لحظه های آرام
تا آرزوهای کوچک
تا بوي نم نم باران
بیا تا کوچه باغ های پر ستاره
تا نزدیکی های نردبان سحر
تا بغض شمعدانی ها
بیا تا جریان زندگی زنده بماند

حالا همین شوق بی قیمت و قاعده
همین حدود رویا و رفتن از پی نور، ما را بس
تا بر اقلیم شقایق و خیال پروانه پادشاهی کنیم

گاهی اوقات باید گردگیری کرد و جارو زد...احساسات رو میگم

Don't let someone become a priority in your life when you are just an option in their life.

مرنجان دلم را
که این مرغ وحشی
ز بامی که برخاست مشکل نشیند
...

نه عقابم نه کبوتر اما
چون به جان آیم در غربت خاک
بال جادویی شعر
بال رویایی عشق
می رسانند به افلاک مرا
اوج میگیرم اوج
می شوم دور ازین مرحله دور
می روم سوی جهانی که در آن
همه موسیقی جان است و گل افشانی نور
همه گلبانگ سرور
تا کجاها برد آن موج طربناک مرا
نرده بال و پری بر لب آن بم بلند
یاد مرغان گرفتار قفس
می کشد باز سوی خاک مرا
....

ميان ماندن و رفتن حكايتي كرديم
كه آشكارا در پرده كنايت رفت
مجال ما همه اين تنگمايه بود
و دريغ...
كه مايه خود همه در وجه اين حكايت رفت

شاملو